Alle elementen van een musical en toch iets heel anders

Van 23 t/m 26 juni is de eindvoorstelling 'Eurydice Regained' van de opleiding Jazz- en Musicaldans te zien in de Theaterzaal van de Theaterschool. ‘Water, heel veel water!’, lacht choreograaf Cecilia Moisio op de vraag wat er dit jaar bijzonder is. Aan Moisio de eer het jaarlijkse spektakel in juni te regisseren en een totaalconcept te bedenken. Het thema? ‘De dood’.

Interview met choreograaf en oud-student Cecilia Moisio door Petra Boers
Klik hier voor meer informatie over de voorstelling

Allereerst: wat moet iemand die danst bij Krisztina de Châtel en Ann Van den Broek en choreografeert bij DansWerkplaats Amsterdam als regisseur van de eindvoorstelling van de opleiding Jazz- en Musicaldans?
‘Helemaal vreemd is dat niet. Ik ga back to my roots, want ik heb daar zelf gestudeerd. Ze hebben mij daar teruggevraagd met het idee: we willen iets anders dit jaar.’

Dus het wordt geen klassieke musical?
‘Zeker niet. De voorstelling bevat wel alle componenten van een musical: dans, muziek, zang, acteren, decor, maar het is iets heel anders. Ik ga de theatrale kant op. Ik zoek bijvoorbeeld een alternatieve manier om zang in te zetten. Er komen wel stukken met zang, koorzang, maar ik wil ook gesproken teksten met ritmes gebruiken. Ook is het geen verhaal dat van A tot Z wordt verteld. Mensen mogen er hun eigen associaties bij hebben.’

Wie werken er allemaal mee?
‘Allereerst natuurlijk alle studenten uit alle jaren van de opleiding Jazz- en musicaldans. En de technische kant wordt door de jongens van de opleiding Theater en techniek gedaan. Verder werk ik met zes choreografen. Drie zijn ooit afgestudeerd bij de jazz-opleiding: Joost Vrouwenraets (een oud-klasgenoot van me), Lucienne Denny en ik. Gerleen Balstra is een van de docenten bij de opleiding en van ‘buiten’ komen Jasper Džuki Jelen en Sara Wiktorowicz. Ik geef ze het thema, aantal minuten, en wat erin moet zitten, met welke teksten ze aan de slag moeten, daarbinnen kunnen ze hun eigen bewegingsstijl en idioom hanteren.’

Is ‘de dood’ niet een erg zwaar thema voor een 32-jarige?
‘Daar wilde ik al langer iets mee doen, het is een duistere kant van mezelf. Ik ben gefascineerd door de mythologie en hoe mensen dachten over de vraag: wat is er na de dood? Dat het misschien niet het einde is, dat er iets anders is wat we nog niet weten. Ik ben zelf Finse en had heel veel beelden uit de Finse Mythologie over de dood en de onderwereld.’

Hoe vertaal je dat in deze voorstelling?
‘Uitgangspunt voor de voorstelling is het verhaal van Orpheus en Euridice. De vrouw, Euridice is de hoofdpersoon, haar verhaal is de rode draad. Maar ik laat niet alleen de mythologische kant van de dood zien, maar ook de realiteit: hoe voelt het voor ons, hoe gaan wij mensen in deze tijd om met de dood? Veel mensen kunnen hun verdriet niet goed uitdrukken, dat is een beetje een taboe. Het wordt weggestopt, je mag niet huilen. In de dans worden die gevoelens tot uitdrukking gebracht. De voorstelling geeft ruimte voor mensen om zichzelf vragen te stellen: hoe ga ik daar mee om?’

Je voorstelling zit vol met water. Wat heeft dat met de dood te maken?
‘Het element water komt in alle Finse mythes over de dood en de onderwereld voor. Finland heeft ontelbaar veel meren met diep donker water, zelf ben ik ook bij zo’n meer opgegroeid. Vroeger was men bang om daarin te zwemmen: men dacht dat er een heel eigen leven was onder die zwarte spiegels. In mijn voorstelling zie je daarom heel veel zwart water: er komt zwarte regen uit een regensysteem en er komen drie zwarte meertjes.’

Dus het wordt een natte boel?
‘Ja, vooral voor de dansers! Ze dansen bijvoorbeeld in waterbakjes, ze moeten echt rekening houden met dat element. Maar de toeschouwers blijven hopelijk droog!’

Cecilia Moisio studeerde aan de Theaterschool van 1997 tot en met 2001. Zij is afgestudeerd aan de opleiding Jazz- en Musicaldans. Cecilia is tegenwoordig danser en choreograaf bij Dansgroep Amsterdam, danser bij Ann Van den Broek en voert eigen werk uit bij Dansmakers Amsterdam.