'Het is een luxepositie om binnen de Theaterschool te zitten'
Maik Rözer studeerde in de zomer van 2007 af en werkt nu als productieleider bij Expanding Theater in de Stadsschouwburg in Amsterdam.
Tijdens de selectie werd me gevraagd: als je niet wordt aangenomen, wat dan? Ik antwoordde: 'dan kom ik volgend jaar gewoon weer terug'. En dat was vast en zeker zo geweest, want ik was nog maar zeventien en wist heel zeker dat de opleiding iets voor mij was. Ik viel vooral voor de veelzijdigheid, want je krijgt er werkelijk alles wat maar met theater te maken heeft. Van geschiedenis tot management en van techniek tot drama. Dat kwam me ook goed uit, want ik ben absoluut niet met theater opgegroeid. En het is natuurlijk een luxepositie om binnen de Theaterschool te zitten, waar je van dichtbij met alle mogelijke disciplines in aanraking komt.
Goede herinneringen heb ik ook aan de projecten die we met vijf of zes studenten uitvoerden. We werkten bijvoorbeeld twee maanden aan de Midzomernacht, de heropening van De Westergasfabriek, een cultuurcomplex in Amsterdam West.
Wie aan de opleiding begint, moet weten dat hij er echt voor moet gaan en er weinig tijd is voor een ruig studentenleven. De eerste twee jaar heb je veel les; daarna beginnen de stages en moet je het meer zelf doen. Voor mij leek de opleiding net een warm bad: er was echt steun en aandacht voor je als je erom vroeg. Dat gold ook voor mijn jaargenoten, we waren erg verschillend maar wel een hechte groep. We gaan nog altijd met elkaar om en helpen elkaar met tips en klussen.
Komende maand loopt mijn contract bij de Stadsschouwburg af, maar over het krijgen van nieuw werk maak ik me niet druk. Er is altijd wel iets te vinden. Zolang ik de adrenaline maar voel stromen als ik naar mijn werk fiets. Dat betekent dat ik onderdeel wil zijn van een productieteam van evenementen waar zo veel mogelijk bij komt kijken.
Wat dat betreft is mijn huidige werk bij Expanding Theatre me op het lijf geschreven. Het zijn eigen producties van de schouwburg om een nieuw, jong en divers publiek aan te spreken. Zoals het Sinterklaasgala voor Volwassenen, De Nacht van de Droom en Lust. De hele schouwburg wordt door ons van onder tot boven ingericht rond het betreffende thema en gebruikt voor toneel, dans, literatuur, film, poëzie en debatten. Het is een enorme organisatie en er is veel ruimte om zelf met ideeën te komen en uit te voeren. Juist dat spreekt me aan, want vormgeving en aankleding is echt mijn ding, waar ik me verder in wil ontwikkelen. Maar ik hoef niet zelf te ontwerpen, daar ligt mijn ambitie niet.
Bij mij begint het te kriebelen als iemand iets bedenkt en totaal niet weet hoe hij dat voor elkaar moet krijgen. Dan krijg ik een enorme kick om te bedenken hoe het zou kunnen en wil ik niets liever dan onmiddellijk aan de slag.