Theater betekent elke dag iets neerzetten en geen herkansing krijgen. Men spreekt als het ware met een paar honderd mensen af dat er om acht uur wordt begonnen en dan moet het gebeuren, dan hoeft er maar iets kleins mis te zijn en de illusie is verstoord. Door een doek dat scheef hangt of een technicus die het licht te snel aandoet. Dat soort dingen werden er op school echt ingeramd. Want net als theatertechniek enorm breed is, is ook de opleiding dat. Eerst vroeg ik me wel af waarom ik moest dansen of les kreeg in allerlei wet- en regelgeving, maar eenmaal in de praktijk snapte ik dat snel genoeg. Je krijgt namelijk werkelijk overal mee te maken. Van de vraag om een zwevende vloer tot arbeidscontracten en veiligheidsnormen. Maar ook met spanning onder de spelers. En omdat ik tijdens de opleiding zelf heb ervaren hoe het is om op het toneel te staan, begrijp ik iets van de beleving en onzekerheden van acteurs en dansers. Wat dat betreft is een studie psychologie ook nooit weg. Want in dit vak moet je goed met mensen kunnen omgaan en enorm stressbestendig zijn. Als iedereen in paniek is, moet jij de rust bewaren en voor oplossingen zorgen. Goed kunnen communiceren is dan ook van groot belang, zowel met technici als met de spelers en artistieke leiding. Dat soort dingen kan je niet echt leren, dat zit in je. Wat je leert is wat er allemaal nodig is om een voorstelling goed te laten draaien. Wat er mis kan gaan en hoe dat is te voorkomen.

Het is mijn werk ervoor te zorgen dat alles onder controle is, ik ben als het ware een soort vliegende kiep. En tijdens de voorstelling moet alles zo goed zijn geregeld dat ik zo min mogelijk omhanden heb, om in geval van nood onmiddellijk klaar te staan. Het ergste wat ik daarin heb meegemaakt, is dat veelbesproken auto-incident bij de musical Grease. Als eerste inspiciënt van de voorstelling was dat mijn verantwoordelijkheid!