‘Geluidstechniek is mijn gereedschap om een gevoel te versterken.’
Mike van Galen studeerde in 2008 af als een van de eerste studenten met Geluid als specialisatie. Sindsdien heeft hij vijf producties gedaan en leidt hij een toerend bestaan.
Ik heb een toptijd op school gehad. Je kunt er ongelooflijk veel uithalen, zowel in technisch als in artistiek opzicht. Ik mis het echt, ook al vind ik mijn werk ook geweldig. Aan het eind van het tweede jaar hebben een klasgenoot en ik voorgesteld om een specialisatie geluid te doen. Dat bestond toen nog niet, want de opleiding was echt allround. Er was ook meer interesse voor andere takken van techniek, waardoor geluid wat onderbelicht was. De opleiding speelde heel goed en flexibel op onze vraag in en al snel kregen we les van de beste mensen uit de praktijk.
Mijn passie voor geluid groeide op de middelbare school. Ik wist: dit is leuk, dit is mijn ding. Liefde voor theater is me echter niet met de paplepel ingegoten. En toch heb ik nooit iets anders gewild. Voor mij dan ook geen evenementen of zo, maar theatervoorstellingen, muzikanten op het toneel en mensen die liedjes zingen. De omvang van een voorstelling zegt me niet veel, het gaat vooral om de artistieke uitdaging. En of ik nou 20 of 100 keer een voorstelling meemaak, het blijft enerverend en telkens weer anders. Natuurlijk heb ik weleens geen zin om op te bouwen of naar Heerenveen af te reizen, maar zodra het doek opgaat, ben ik geconcentreerd en geef ik wat ik in me heb.
Na de opleiding sprak ik gelukkig de juiste mensen aan, die me direct een klus aanboden. Dat netwerken begint tijdens de studie al, als je bij stages en projecten laat zien waar je goed in bent. En dan gaat het niet alleen om technisch kunnen, maar ook om artistiek inzicht en sociale vaardigheden. De eerste tournee was ik direct als front of house-technicus verantwoordelijk voor het geluidsbeeld. Daarna volgden een kindertheatervoorstelling, muziektheater en een musical. Tussendoor heb ik twee maanden vrij genomen. Je werkt zo hard, dat ik me dat makkelijk kon veroorloven. En nu doe ik Piaf De Musical. Het zijn eigenlijk steeds grotere voorstellingen, maar alles was een uitdaging. Piaf staat wel bovenaan, daar is heel veel emotie om over te brengen.
Voor mij is geluidstechniek echt een gereedschap om een gevoel te versterken, om dat wat in het hele begin is bedacht en geschreven uit te vergroten. Zodra de repetities beginnen en de voorstelling in het theater in elkaar wordt gezet, kom ik erbij. Daardoor maak ik ook de regisseur mee en weet ik precies wat de bedoeling is, waar accenten liggen en welk effect wordt beoogd. Soms werkt alles vervolgens zo geweldig op elkaar in dat je zelfs bij de zestigste voorstelling nog een brok in de keel krijgt. Bijvoorbeeld als bij Liesbeth List tijdens een nummer de tranen in de ogen springen en de hele voorstelling boven zichzelf uitstijgt. De ene keer lukt dat gewoon beter dan de andere.