'Ik wist niets van theater, ik hield van spelen met een lichtbak'
Theun Mosk is niet alleen vormgever en lichtontwerper, maar vooral theatermaker. Hij komt met de een na de andere succesvolle voorstelling en kreeg onlangs de Charlotte Köhlerprijs voor jonge theatermakers.
Ik wist niets van theater, ik hield van zeilen en van het spelen met een lichtbak waarmee ik in Friesland kleine drive-in shows gaf. Een kennis tipte me over de opleiding Techniek en theater, en samen met mijn vader trok ik naar de open dag. Daar liepen dus die mensen die bij grote shows achter die enorme tafels zaten en mij altijd het gevoel gaven: dat wil ik ook.
De toelating was tamelijk pittig, maar ik wist zeker dat ik de opleiding echt wilde. Ook al was alles vreemd en nieuw en had ik geen enkele achtergrond in theater. Dat maakte me wel onzeker. Nu nog. Ik vraag me nog altijd af: klopt het wel wat ik doe. Het creatieve voelt goed, maar het is allemaal zo anders dan waar ik vandaan kom.
De eerste tijd op de opleiding liet ik me overdonderen door de rest, hun ervaring en de termen die ze gebruikten waar ik nog nooit van had gehoord. Ik stond behoorlijk onder druk en moest echt op mijn tenen lopen. Dan hadden we net een ingewikkelde technische doorberekening gemaakt en moesten we onmiddellijk daarna op hoog niveau de kunstzinnige kant van iets benoemen of met een ruziënde groep een voorstelling in elkaar zetten. Het was absoluut zwaar, maar achteraf ook fantastisch en erg leerzaam.
Sommige mensen weten precies dat ze belichter willen worden of voorstellingsleider of operator. Dat had ik niet. Ik wist alleen: die richting moet ik op. Ik ontdekte steeds meer wat ik wel en niet wilde en besefte tijdens een interne stage in het derde jaar dat ik heel graag wilde decor ontwerpen. Ik kreeg de kans, het lukte en was direct een succes. Ik was weer een stap dichter bij wat ik echt wilde en besloot om parallel met het eindjaar naar de Rietveld Academie te gaan. Dat beviel niet echt. Maar toen ontmoette ik Boukje Schweigman, die de mime-opleiding deed en me vroeg voor de vormgeving van de voorstelling Benen. Toen begon het eigenlijk pas echt: alles viel op zijn plek en wist ik wat ik met mijn creativiteit aan moest, dat ik wil spelen met ruimte en beleving. We wonnen de Top Naeff Prijs voor het meest veelbelovende afstudeerproject en hebben sindsdien geweldige dingen gemaakt en een heel eigen theatertaal ontwikkeld.
Misschien had ik eerder moeten beseffen dat er geen leidinggevend technicus in mij steekt. Maar soms moet je eerst iets doen en ervaren om te weten dat je iets anders wilt. En zonder de opleiding was ik nu eenmaal niet waar ik nu ben. Pas nu kan ik zeggen dat ik op mijn zeventiende tijdens een voorstelling op het Oerol stiekem droomde: dat wil ik ook, zoiets wil ik ook maken. Komende zomer is het zover, dan sta ik er met een eigen project!